Ech…

… smutno. Wczoraj niespodziewanie odszedł nasz świnek Szczepcio. I to akurat wtedy gdy miałem „dzień konia” i musiałem być w pracy od dziewiątej do dwudziestej pierwszej. Żoncia tez pracowała do późna i z odchodzeniem świnki dzieci musiały poradzić sobie same.

Ze świnkami morskimi (które ostatnio nazywają się kawie domowe) jest tak, że one -w ramach instynktu samozachowawczego – bardzo długo nie pokazują że są chore. „Udają zdrowe” -po prostu. Gdy już chorobę widać -często jest za późno. Przerabialiśmy to z Pumpkiem. Teraz powtórka.

Rano zwierzątko dziwnie dyszało, po powrocie dzieci ze szkoły było już bardzo słabe. Jacula z Maćkiem wzięli go jeszcze do weterynarza, dostał dwie kroplówki i pojawiła się iskierka nadziei, ale o osiemnastej Szczepcio już nie żył.

Wieczorem wszyscy żeśmy płakali. Bo jednak wszyscy mocno się ze zwierzątkiem związaliśmy przez te parę lat, poznaliśmy jego charakter, wiele razem przeżyliśmy. Gościł też czaem na blogu: o, na przykład TU, TU a także TU. A jak mocno człowiek jest związany – to wychodzi po śmierci zwierzątka – o choćby przez to, że mu strasznie smutno i że pisze specjalną notkę. Nie piszę już o Zuzi, Maćku i Jaculi.  Zwierzoluby zrozumieją.

Szczepcio był taki poważny, stonowany – flgmatyk. Oczywiście, że wyrażał swoje emocje, ale musieliśmy nauczyć się je czytać.  Nie lubił żyć poza swoją klatką – zawsze się z tego śmialiśmy – gdy go wypuszczałem nigdy nie chciał czmychnąć, tylko krążył wokół . Klatka stała na podłodze obok grajdoła i zawsze sobie tam w kącie chrumkał i coś przegryzał, przekładał. Po prostu był. Najbliżej był z Maćkiem i z Zuzią.

Rano wziąłem Sasetkę i pojechaliśmy zakopać go na „naszą górkę”, blisko jego starego kumpla Pumpka. Potem zrobiłem to zdjęcie: