radość

Jakoś nie miałem ostatnio powodów do radości. Małe i duże kłopoty oraz tak zwana sytuacja wpłynęły na to że nastrój miałem nieszczególny. Niemniej : żeby wytrwać w postanowieniu niepisania na blogu o kłopotach, napiszę tylko, że owszem pojawiają się.

Ale mam dzisiaj powód do radości, który przyćmił wszystkie braki powodów. Leży przede mną w grajdole a ja się cieszę ogromnie. Powód jest wielki, gruby i taki… majestatyczny. Wygląda tak, a jest prezentem od moich Rodziców:

Radość jest tym większa, że nie ma bliższego mojemu sercu poety niż Czesław Miłosz. Z biegiem lat coraz bardziej go poznaję i coraz więcej odkrywam. Co rusz znajduję jakiś tekst, który jest moją osobistą eureką i przyjmuję go jako swój – czyli taki, który mnie w jakiś sposób określa.  Bo poeci mają to do siebie , że ujmują w słowa to, czego do końca – tak logicznie po arystotelesowsku – wypowiedzieć i wyjaśnić nie sposób. I czasem człowiek widzi, że taki poeta wyraził coś, co siedzi w nim bardzo głęboko, a czego nie potrafił do końca wyrazić. Czytając Miłosza co rusz mam takie wrażenie. I wtedy przytulam się do takiego tekstu i mówię „tak!”

Przykładem takiego tekstu jest Jego Traktat teologiczny – dla mnie osobiście najważniejszy tekst, w którym odnajduję swoje poglądy i moją obecną postawę – wobec Boga i świata. Od zawsze ten traktat jest obecny w mojej linkowni, w zakładkach u góry.

Ostatnio kolejna eureka: odkryłem u Miłosza kolejny piękny fragmencik – w późnym wierszu Uczciwe opisanie samego siebie nad szklanką whisky na lotnisku dajmy na to w Minneapolis – fragment, który chyba umieszczę  na blogowej stronie głównej. Jak to mówią „w punkt” :

Nie moja wina, że jesteśmy tak ulepieni,
w połowie z bezinteresownej kontemplacji, i w połowie z apetytu.

– i to jest uczciwe opisanie!  Czytajcie Miłosza, naprawdę warto! – to pisałem ja Dudi, nad szklanką wina czerwonego, półwytrawnego.